deventer in de mist

Ik had zondagochtend eigenlijk al naar de IJssel willen wandelen toen ik zag dat het mistte. Maar tegen de tijd dat ik presentabel was, had de zon het al gewonnen. Dus toen ik dinsdag het klokkentorentje van de Broederenkerk niet zag vanuit mijn keukenraam, maakte ik haast om nog eens een poging te wagen. En deze keer bleef het grijs en grauw, hoewel de mist wel langzaam minder werd.

Bij de aanlegsteiger van het pontje aangekomen, zag ik een groep blinden en slechtzienden met witte stokken de loopbrug op naar boven komen. En ik dacht: hoe ironisch. Wij zienden vinden een vage wereld iets bijzonders, terwijl slechtzienden daar misschien iedere dag mee leven.

Het pontje was gewoon in de vaart. En er passeerde een bootje.

Ik deed een koffietje bij Mimik waar je uitzicht hebt op een stuk stadsmuur en de IJssel. 

En ik zat op de goede plek, aan de menukaart te zien.

Toen ik wegging werden de overkant en de spoorbrug al weer een beetje zichtbaar.

En vlakbij huis kon ik ook de Broederenkerk weer zien.