Ik zat weer even diep in familiegeschiedenis. Want er ligt een oud mes in mijn keukenla, een gewoon tafelmes, regelmatig in gebruik. Maar een tijdje geleden viel mij een inscriptie op het handvat op.
Nou heb ik wel meer oude keukenspullen, waaronder bestek. Allemaal afkomstig uit de tijd dat ik net op kamers ging wonen en mijn ouders verschillende keren huizen van overleden kinderloze familieleden opruimden. Als armlastige student kon ik alles wel gebruiken. Ik heb nog steeds de keukentrap van oom Richard en de ovenschalen van tante Pop. Toch grappig dat die namen altijd aan de voorwerpen verbonden blijven. Maar waar dit mes vandaan komt, geen idee.
Er staat Schwedenstahl op en de naam van de fabriek in Duitsland. Maar ook deze inscriptie.
Hapag maak ik ervan. En een anker. Dat is een speurtocht waard.
Op Wikipedia vind ik de volgende informatie.
Hamburg-Amerikanische Packetfahrt-Actien-Gesellschaft (HAPAG) was een Duitse rederij, en werd op 27 mei 1847 opgericht. Omdat de rederij startte met een route van Hamburg naar Noord-Amerika, raakte later ook de naam Hamburg-America Line ingeburgerd.
In 1970 fuseerde het bedrijf tot Hapag-Lloyd. Die naam herken ik wel. Dus dit mes dateert van voor die tijd. De rederij voer op Amerika. En naar mijn weten is geen van mijn voorouders die kant op gegaan.
Wel zijn er familieleden uit voormalig Nederlands-Indië gekomen. Daar dacht ik het eerst aan, want dat ging allemaal per schip. Mijn oma van moeders kant met vier jonge kinderen al in 1927. En de familie van mijn vader na WO2. Maar dat waren geen schepen van rederij Hapag.
Mijn oma, die wij Granny noemden, schreef in haar handgeschreven memoires:
Wij reisden naar Holland aan boord van de “dronken” Rembrandt, die zijn naam eer aandeed door zijn gestamp en gestommel, waar wij in onze 1e klasse accommodatie niet zoveel last van hadden, maar de 2e klasse hutten des te meer. In Amsterdam werden we verwelkomd door familie. We stapten in Padang aan boord en kwamen in Juni 1927 in Amsterdam aan.
Over de Rembrandt vind ik wel wat informatie. Het schip werd in 1928 gesloopt. Leuk al die informatie maar het heeft niets met dat mes te maken.
Wie heeft toch dat mes als souvenir meegenomen?
Maar wacht: zat mijn oudoom Henk niet op de grote vaart? Is het mes uit de inboedel van hem en tante Jeanne afkomstig? Zeker weten doe ik het niet, maar ik vermoed het.
Ik dook in mijn oude foto's en vond een foto van ze. Henk en Jeanne, in hun jonge jaren. Ik kende ze nauwelijks, ze waren al stokoud toen ik klein was. Op het eind van hun leven woonden ze in Rotterdam. Het wordt dus vanaf nu het mes van oom Henk.



Dat was het eerste waar ik aan moest denken, afkomstig van iemand op de grote vaart. Ik denk dat het mes de juiste naam heeft gekregen.
BeantwoordenVerwijderenWat fascinerend en leuk om aan de hand van zo'n oud mes en de inscriptie je familiegeschiedenis weer wat verder uit te pluizen. Mooie foto! En een bijzonder mes, dus...
BeantwoordenVerwijderenWatneen leuke manier om in het verleden te duiken
BeantwoordenVerwijderenwat interessant om zo de geschiedenis van familie in te duiken, nou ja die van het mes natuurlijk.
BeantwoordenVerwijderenEen hele speurtocht leidde je naar, volgens mij ook wel, de juiste oplossing.. het is het mes van ome Henk! :-)
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij ligt ome Henk daar niet meer wakker van. Leuk zo'n verhaal.
BeantwoordenVerwijderenWat een leuke speurtocht, als je het nu gebruikt denk je aan oom Henk.
BeantwoordenVerwijderenEcht leuk om zoiets uit te zoeken. Het levert een mooi verhaal en een goed gevoel
BeantwoordenVerwijderenMooi hoe je familie aan je spullen koppelt, dankbaarheid is een groot goed. Ik gebruik het trouwservies van mijn ouders (gescheiden), die kreeg hij van mijn opa en oma en vind ik persoonlijk nogal lelijk. Maar ik had een servies nodig en de kwaliteit is zoveel beter dan wat er te koop is.
BeantwoordenVerwijderenWat een leuk en interessant verhaal. Natuurlijk heet het mes nu naar je oom.
BeantwoordenVerwijderenWat een ontzetten leuk verhaal en dan ook nog een mooie oude foto erbij. Leuk hè, dat speurwerk.
BeantwoordenVerwijderenIts good to keep these things, they are a nice way to remember your ancestors.
BeantwoordenVerwijderenWat een boeiende speurtocht. Mooi verhaal en mooie foto die laatste. Er is veel bewaard in jullie familie.
BeantwoordenVerwijderenWat heerlijk hoe je dat allemaal aan het uitzoeken bent, en mooi
BeantwoordenVerwijderende oude foto. Je zal heel vaak als je het mes ter hand neemt denken aan oom Henk.