Soms maak ik een foto die nergens in een blogje past maar - vaak achteraf -
een perfecte illustratie blijkt te zijn voor iets persoonlijks.
Vorige week in de bieb zag ik bovenstaand plaatje, pal voor mijn neus vanaf de
plek waar ik koffie dronk. Keuzes maken, dacht ik erbij. Welke route neem ik
naar het hoger gelegen gedeelte van de bieb? Neem ik het linker- of
rechterpad? De makkelijke of de moeilijke route? En dan had ik de trappen
links op de foto nog niet eens gezien.
Ik liep er laatst weer tegenaan: keuzes maken. Want met long covid speelt dat elke dag. In kleine dingen en in grote. Wat doe ik wel en wat doe ik
niet? En als je iets niet doet: alsmaar weer moeten uitleggen. Dat schreef
iemand die ik volg op instagram, dat uitleggen. En dat herken ik goed. Af en toe zijn er
bijeenkomsten, van vrienden of van familie. Meestal in het westen van het land. Als het
haalbaar is, doe ik het, maar vaak is het niet te doen voor mij met het openbaar vervoer. Te ver, te
veel moeten lopen. Of wel doen en dan ver over mijn grenzen gaan, met
langdurige gevolgen vandien.
Langzaam val je buiten de groep. Langzaam verdwijn je uit je vroegere sociale omgeving.
Fading into the background. Of een blinde muur. Zoals die van het oude
Cecilia convent, hier in Deventer.
Gelukkig is het niet met iedereen zo. Laatst had ik een etentje hier in Deventer met een
vriendin van lang geleden. Die zijn er gelukkig ook nog. Niet veel. Maar des te
waardevoller.
Vereenzaming is een probleem van veel ouderen en zieken. Hoe blijf je in contact met de wereld? Dat is hard werken. Ik denk dat jij het bewonderenswaardig goed doet via je blog.
BeantwoordenVerwijderenDankjewel Josephine. Ik ben al heel lang alleen, en voel me eigenlijk nooit eenzaam, ook omdat ik er altijd zelf op uit ben gegaan. En dat gaat niet meer zo goed met een long covid lijf. Zeker niet met mensen ver weg.
VerwijderenHet lijkt me heel beroerd om dit te ervaren. Gelukkig wordt er in de blogwereld veel minder naar gekeken en meer geaccepteerd.
BeantwoordenVerwijderenDat is waar, en het is een vriendelijke wereld, de blogwereld!
VerwijderenEen prachtige foto die me aan het denken zet i.c.m. jouw stukje tekst. Mensen die vol energie zitten kunnen het zich moeilijk voorstellen hoe het is om met zoveel minder te moeten doen. Daarom is het goed dat er meer en meer over geschreven en verteld wordt!
BeantwoordenVerwijderenFijn dat er ook mensen zijn die het wel begrijpen!
De uren die ik op de bank lig, ziet niemand. En (spier)pijn is ook niet zichtbaar.
VerwijderenLastig ja.. je zou wel wíllen, maar als het niet gaat houdt het op. Jammer dat alles altijd zover weg moet gebeuren.. je krijgt dan ook nog eens het gevoel of je er niet meer toe doet denk ik. Gelukkig dat sommige mensen wél moeite willen doen.
BeantwoordenVerwijderenGek genoeg moet ik nu ineens denken aan toen ik in Rotterdam ging wonen.. sámen wonen met vriendlief.. en dat 'vrienden' in Dordt dat toen zó ver weg vonden. Gezonde mensen.. mét vervoer.. en dan een kwartiertje rijden teveel vinden..? we hebben ze hier slechts één keer nog gezien.. daarna verwaterde het contact, ook al kwamen wij elk weekend naar Dordt. Is geheel iets anders natuurlijk, maar soms merk je met zoiets pas wie je vrienden zijn. ;-)
Ja, Deventer vindt men ook ver weg.... en dat is natuurlijk ook zo. :) Maar ze verwachten wel dat ik naar het westen kom. Denken er niet bij na hoe lastig dat voor mij is.
VerwijderenLijkt me heel moeilijk telkens keuzes te moeten maken en uitleggen. Je wil wel van alles, maar ervaart de gevolgen als je te veel doet. Fijn dat je enkele mensen om je heen hebt die het begrijpen en bij de blogwereld kan je je gedachten kwijt.
BeantwoordenVerwijderenJa, bloggen is fijn. Toch contact zonder de deur uit te hoeven.
VerwijderenHerkenbaar, ik had ook een hoop leuke mensen in het westen maar toen ik zag dat er 1 hier voor kerst was maar niks liet weten heb ik de vriendschap opgezegd. De rest bloed dood omdat mensen geen zin hebben om moeite te doen. Vliegen de hele wereld over, treinen met koffers Duitsland in ervoor. Niet iedereen is zo trouwens. Maar het is een vervelend iets, ik herken het.
BeantwoordenVerwijderenJa. Soms word je er weer even mee geconfronteerd.
VerwijderenOok zo verschrikkelijk die LC . Gelukkig kreeg niet iedereen het, schrijf je, maar een vriend van mij heeft een schoondochter die nog nauwelijks of eigenlijk helemaal haar bed niet meer uit kan. Ze kregen een zoontje( hij is dus opa, mijn vriend) in die covid periide die zijn moeder alleen maar ziek kent.
BeantwoordenVerwijderenZo moet iedereen een weg vinden in de eigen ellende en de een lukt dat beter san de ander
Vreselijk, Elly.
VerwijderenMoeilijk, dat keuzes moeten maken en dan weinig begrip. Mensen zien de buitenkant, je staat nog rechtop maar ze zien niet hoe jij je werkelijk voelt. Gelukkig dat je dit gevoel in blogland kwijt kunt.
BeantwoordenVerwijderenHet zijn allemaal verdrietige en pijnlijke dingen om mee te maken. Het lijkt er steeds meer op dat de mensheid in toenemende maten egocentrisch aan het worden is. Mijn ervaring door de jaren heen, terwijl ik positief denkend ben van nature is toch dat er een beperkte inlevingvermogen ontstaat voor de medemens.
BeantwoordenVerwijderenDat is moeilijk. Eigenlijk maak je niet zelf de keuze. Dat is gedaan en niet door jou. Dan valt er nog steeds wat te kiezen en zo te lezen doe je dat goed, heel goed.
BeantwoordenVerwijderenDat zo'n foto zoveel symboliseert vind ik mooi. Er zitten veel lagen in hoe je ernaar kunt kijken. Hier op het blog, wordt al genoemd, blijven we gelukkig met elkaar meeleven. Ik vind het knap hoe jij ons meeneemt in jouw proces.
BeantwoordenVerwijderenIk herken het Judy, oud worden, we doen het voor het eerst, he, is een moeilijk proces, gelukkig hebben we blogs. En heel veel lieve mensen die op je reageren. Jij ging erop uit en dat is nu moeilijk vanwege je ziekte. Naar voor je. Ik herken dit ook. Door andere redenen, maar dezelfde uitkomst. Sterkte, lieve meid.
BeantwoordenVerwijderen