Gisteren en eergisteren was ik al weer om 8 uur aan de wandel. Bed uit, aankleden en hup de deur uit. Zonder make-up. Toch niemand die het ziet. Stevig doorstappen voor de broodnodige lichaamsbeweging. Vóór corona ging ik de laatste tijd wat later, zodat ik aan het eind mezelf kon tracteren op een kopje koffie of ontbijtje in de stad. Maar dat kan nu even niet. Mijn ontbijt wacht nu thuis op me.