Vandaag is het drie jaar geleden dat ik corona kreeg, met de nasleep die daarna begon. Niet iets om te vieren.
Ik word er dagelijks mee geconfronteerd. Kan er een dik boek over volschrijven. En had er bijna een lang en langdradig blogje aan gewijd. Maar ik doe dat maar niet. Het is wat het is.
Je moet zelf de slingers ophangen. Zeggen ze.
Maar vandaag hangen de slingers op voor long covid. Want die is tot nu toe de winnaar.
Dinsdag moest ik voor een kleine controle naar het ziekenhuis. Niks bijzonders, alles goed.
Er gaan twee bussen in een uur. En het was kiezen: kom ik een half uur te vroeg of een paar minuten te laat? Te vroeg dan maar. Ze hebben goede koffie in het restaurant in de grote ziekenhuishal. Ik was ook nog te vroeg voor de bus, dus ik besloot de tijd te doden met foto's maken van het station en het ernaast gelegen busstation.
De pot met wildebloemenzaad werd al niet spectaculair. Maar op een dag was al het opgekomen groen nogal plat. Ik had het nog een beetje overeind gezet, wat extra water gegeven. Totdat ik er op een vroege ochtend achter kwam dat een duif het een aardige koele plek vond om in te zitten. Ik gaf de hoop op dat het nog wat moois zou kunnen worden. En nam me voor er niks meer voor in de plaats te kopen. Tien potten is genoeg.