naar de markt

Na een jaar van stress en gedoe lijkt het wel of ik als een plumpudding in elkaar ben gezakt. Ik heb duidelijk op reserves gelopen. Ik krabbel heel voorzichtig op, vooral heel lief zijn voor mezelf. Wel probeer ik weer voorzichtig af en toe een wandelingetje in te passen. Blijven voelen of het kan.

Vrijdag liep ik naar de markt. Niet dat ik iets nodig had, maar het is altijd een gezellige sfeer en het was heerlijk weer voor een wandelingetje. Mijn lijf zei ja. 

Ik liep eerst langs het bewonerstuintje op het Lamme van Diezeplein. Maar het zag er nog erg in winterrust uit, op een paar uitgebloeide crocussen na. Zie bovenste foto.

De restanten van het zusterklooster dat daar ooit stond zijn altijd erg fotogeniek, vind ik.

Daarna ging ik de Grote Overstraat in, met de laagstaande zon pal tegen. Misschien is dat rare licht wel sahara zand. Ik zag diezelfde gele gloed ook vanuit mijn keukenraam.

Het was een gezellige drukte op de markt. Altijd een lange rij voor de kaasboer. Maar mijn blik richtte zich vooral naar de kastanjebomen, daar op de Brink. Op de foto's lijkt het alsof er al wat voorzichtig groen zichtbaar is, maar met het blote oog zag ik het nog niet.

Ik had een kopje koffie op het oog bij het Deventer Koekhuisje. Maar helaas was dat nog gesloten. En van al die tientallen andere horeca gelegenheden op de Brink weet ik nooit welke ik moet kiezen. Te veel keus. Dus dat terrasje moest nog even wachten. 

De bloemist is altijd een favoriete plek om de ogen de kost te geven. Maar ik kocht niks deze keer.