Dit is het koekblik waar ik vanaf mijn tienerjaren mijn verfjes in bewaarde. Oorspronkelijk zaten er alleen oude tubetjes waterverf in die afkomstig waren van mijn oma die ook schilderde. Ik kleurde er mijn tekeningen mee. Zo begon mijn aquarel avontuur. En het was mijn eerste blogbericht op mijn schilderblog.
Het loopt storm op mijn schilderblog. En het klopt niet. Mijn laatste blogje telt inmiddels meer dan 7000 bezoekers en elk uur komt er weer een tiental bij. Ik zie het in mijn blogger dashboard. Maar mijn externe counter geeft een veel lager, en normaler, getal weer.
Bij toeval ontdekte ik dat de Aziatische toko bij mij om de hoek in de diepvries 'lempers' heeft. Dat bracht een diep weggezonken stukje jeugdherinnering naar boven.
Mijn gewone dagelijkse rondje is ongeveer het aantal stappen als op het plaatje. Want ik ga in principe elke dag de deur uit, voor een boodschapje en/of kopje koffie. Soms een wandeling die wat groter is, als mijn lijf het toelaat.
Hèhè daar staat er nog eentje, een brievenbus. Mensen versturen niet meer zo veel gewone post dus het aantal brievenbussen is ingekrompen. Dat heeft voor mij de consequentie dat ik op mijn gewone boodschappenrondje geen brievenbus meer tegenkom. De meest centraal gelegen brievenbus op de Brink is verwijderd. Ik moet nu naar de randen van de binnenstad, en een brief posten wordt daarmee een apart wandeldoel.