oude botten

Onlangs kwam ik op de BBC in een programma terecht waar een groepje bekende Engelsen - voor mij dan minder bekend - een voettocht maakten langs plekken waar een vroeg Christelijke heilige zijn sporen had nagelaten. Het ging om St. Cuthbert in dit geval. Ik vond het interessant alleen al om de Engelse landschappen. Het waren in die tijd Keltische gemeenschappen waar het Christendom geïntroduceerd werd en in die vroege kerken zijn nog veel Keltische kenmerken terug te vinden. En natuurlijk kwamen ze ook bij een kerk waar relieken van deze heilige bewaard werden. 

Nou ben ik niet katholiek. En ik ben niet opgegroeid met het fenomeen relieken. Er worden krachten en wonderen aan toegeschreven. Ik las jaren geleden de boeken over broeder Cadfael, de speurneus in de Middeleeuwen, van Ellis Peters, en in één van de verhalen ging het over de botten van St. Winifred. 

Enfin.

Toeval wil dat er in de Broederenkerk - waarvan ik het klokkentorentje kan zien vanaf mijn balkon - een tentoonstelling is over relieken die in die kerk bewaard worden. 

Hierboven zie je de koppen van de heiligen: Lebuinus, Mildred, Marcellinus en Radboud. Lebuinus was de achtste eeuwse Angelsaksische missionaris waar de Lebuinuskerk naar vernoemd is. Hun botten, althans een paar, zijn bewaard in de Broederenkerk hier in Deventer. Hoewel ik ergens las dat Mildred inmiddels is overgedragen aan een Engelse plek waar ze vereerd wordt. De relieken zitten in een kistje dat bewaard wordt in een prachtige schrijn.

Ook kun je op de tentoonstelling de schedels bewonderen van Geert Grote en zijn opvolger Floris Radewijnsz, die ook hier bewaard worden. Geert Grote is natuurlijk heel belangrijk geweest voor Deventer. Ik laat de schedels en de botten hier maar niet zien, maar je kunt ze in 'levende lijve' bewonderen in de tentoonstelling. 

Ik vind de verhalen van deze heiligen eerlijk gezegd interessanter dan hun botten.