kastanjes en een tijdschrift

Ik had een doel voor ogen toen ik gisteren de stad in ging. Eigenlijk twee doelen. 

Op een ander blog had ik al kastanjes gezien en ja, dan moet ik ook. Altijd naar die ene boom op de Brink die het eerst bloeit en het eerst kastanjes dropt. Al die andere paardenkastanjebomen zijn iets later. En ik werd niet teleurgesteld, samen met een jongetje raapte ik de mooiste, de glanzendste en de dikste. 

kastanjes

Natuurlijk moet ik ook dit jaar kastanjes rapen op de Brink. Hier zie je ze hangen. 

groen op de brink

Dit was vrijdag. Markt op de Brink. Ik ging plantjes kijken maar ik keek ook omhoog hoe de kastanjebomen ervoor staan. Een traditie is het geworden, ieder voorjaar is het fijn om te zien hoe ze weer in blad komen. En dan de bloei in mei. En in het najaar kastanjes rapen. Ik hou van die bomen.

niet geheel schadevrij

Kastanjes rapen doe ik ieder jaar. Dat moet. En door de jaren heen leer je de plekken kennen waar je ze kunt vinden. In Deventer was dat deze boom en haar buurvrouw ernaast. Ik dacht dat het de enige paardenkastanjes waren op de hele Brink die vrucht droegen. Maar dat schijnt niet zo te zijn, deze twee zijn gewoon de eerste. 

op de grens van zomer en herfst

De laagstaande zon creëert een compositie van licht en schaduw.

Vorig jaar, toevallig op precies dezelfde dag, had ik al ontdekt waar ik kastanjes kon rapen in mijn stadse omgeving. Want ik kan ze niet laten liggen, deze glanzende diepbruine herfstschatten.

kastanjes

Ik kan het niet helpen. Als ik kastanjes vind, moet ik ze altijd oprapen.  En heb ik er altijd wel een paar in mijn jaszak in de herfst. Goed voor de reumatiek, zeggen ze. 'Atanna's' noemde mijn zoon ze vroeger. Toen hij klein was woonden we in Amerongen, aan de rand van het bos. En daar gingen we regelmatig 'schatzoeken'. Herfstschatten.....