de engeltjes­fabriek

Dit zijn de engeltjes. En op de foto helemaal onderaan de fabriek. Drie heb ik er nu gemaakt. 

Het zelfbedachte patroon is vrij simpel. Ik knipte een cirkel van 11cm doorsnee en knipte die doormidden. De ene helft vouwde ik tot het lijfje en dat plakte ik vast op de andere helft die de vleugels moeten verbeelden. Door een gaatje bovenin reeg ik een dun lintje met daaraan een houten kraal. Binnenin het lijfje plakte ik dat lintje vast. Supersimpel.

samen naar de openbare school

Oké nog één dan. Een tekening die ik maakte op de kleuterschool. De christelijke kleuterschool welteverstaan, want de openbare was vol. Maar zodra ik zes jaar was ging ik wel naar de openbare lagere school. 

de roze­vingerige dageraad

Dit was gisterochtend. 

Ik heb nergens een weids uitzicht vanuit mijn stadse flat. Maar in de winter zie ik luchten, prachtige luchten, door de kale takken heen. En dan moet ik dat even vastleggen, ik heb het vaker laten zien op mijn blog. Elke keer weer even genieten van het schouwspel.

hoe is het met mijn wandel voornemen?

Het is al weer een week geleden dat ik naar de Kloostertuin wandelde. Het was er maar een kale bedoening helaas. En het kloostergebouw zelf staat nog steeds in de steigers, die ik maar van de foto's heb weggelaten. Alleen een cyclaampje zorgde voor kleur.

een goede bestemming

Opruimen is een heel proces. 

Het is niet zomaar een kwestie van bekijken en besluiten wat je ermee wilt doen. Want aan veel spullen kleven herinneringen.  En emoties. Vooral dat laatste. Er trokken vele vorige levens aan mij voorbij. Want ik ben al een tijdje bezig. En als je dan uiteindelijk een beslissing neemt, hebben die emoties ook een herwaardering ondergaan. En daarom is opruimen ook psychisch zo’n zuiverend proces. 

de schoenen­winkel

Ik vond bij het opruimen een map met kindertekeningen die mijn moeder van mij bewaarde. En één daarvan is me heel dierbaar, omdat ik nog precies weet dat ik hem maakte. Mijn moeder schreef erop: 4 jr. De Stad. Maar ik weet precies wat het voorstelt: het is de schoenenwinkel. 

ontstressen

Even leek het al winters wit in het land, maar hier in de stad was elke vlok die viel al gesmolten voor hij de grond raakte. Ik volgde dag voor dag de blaadjes aan de iepen die ik vanuit mijn keukenraam kan zien. Ik zag de tussenstop voor de meesjes steeds kaler en het torentje van de Broederenkerk steeds zichtbaarder worden.