Wat ik schreef, ligt achter mij.
Ik schrijf elke dag.
Niet in dat mooie dagboekje bovenop, want dat is leeg. Veel te mooi om in te knoeien.
In het schriftje eronder staan praktische zaken. Dingen die ik niet wil vergeten.
Maar het merendeel schrijf ik in dat collegeblok onderop de stapel. Vellen vol.
De pen waarmee ik schrijf moet aan hoge eisen voldoen. Er is niets vervelender dan een pen die vlekt of niet soepel schrijft. Ik heb nu al een tijdje een vulpen. Niet perfect in mijn ogen, maar hij voldoet voor nu.....




