groen met een vleugje herfst

Ik wandelde gisteren naar het Vogeleiland. Een stuk groen gelegen tussen station en binnenstad. Je komt er via dit bruggetje over de Singel. Maar de weg ernaartoe levert al prachtige singelgezichten op. Voorzichtig begint het groen

balkontuintje winterklaar

Dit zijn de balkonplanten die de winter zullen moeten overleven. 

Mijn struik, de vaste planten, vijf aardbeienplanten en mijn nieuwe aanwinst, de bergthee, voor een vleugje rood. En op het tafeltje staan

warm blijven

Ik leerde een nieuw woord: energieangst. 

We lijden er allemaal aan. Ik wel in ieder geval. Ik heb geen idee wat me boven het hoofd hangt, als ik straks een nieuw energiecontract moet afsluiten. 

Het weer is vrij plotseling in herfst omgeslagen. 's Morgens als ik uit bed stap is het koud in huis.

de ijssel in de morgen

Ik wandelde woensdag door naar de IJssel. Mijn geliefde rivier. 

Mijn go-to-place om tot rust te komen als het leven hobbels op mijn pad legt. 

En het was fijn om te zien dat ze er minder droog bij lag dan de afgelopen weken. Ze schitterde in de lage herfstzon.

De komende dagen regen. Herfst in al haar verschijningen.

scherpe contrasten

Woensdag ging ik weer mijn rondje Kloostertuin en IJssel doen. De IJssel heb je nog tegoed, eerst de Kloostertuin. 

De lage ochtendzon creëerde scherpe contrasten. Heel toepasselijk, want mijn post-corona lijf is nog steeds erg onvoorspelbaar. De ene dag kan ik alles, en is de neiging om te veel te doen groot. De andere dag betaal ik daar de rekening voor met hevige pijn in al mijn spieren, en heb ik het gevoel dat ik alleen nog kruipend door het leven kan. Maar goed, ik ga er nog steeds van uit dat het beter wordt, al duurt het langer dan ik leuk vind. 

niet geheel schadevrij

Kastanjes rapen doe ik ieder jaar. Dat moet. En door de jaren heen leer je de plekken kennen waar je ze kunt vinden. In Deventer was dat deze boom en haar buurvrouw ernaast. Ik dacht dat het de enige paardenkastanjes waren op de hele Brink die vrucht droegen. Maar dat schijnt niet zo te zijn, deze twee zijn gewoon de eerste. 

de vruchten plukken

Vorige week schilderde ik appeltjes. Op bestelling. Dat zat zo.

Ik verkocht onlangs in mijn Etsy winkeltje een stilleven met peren. De aquarel ging naar een fruitbedrijf in Flevoland, want het was een cadeau voor een plukster die er dit jaar voor de 40ste keer bij was. Maar ze had ergens ook gezien dat ik appels geschilderd had. En inderdaad had ik heel lang geleden twee appels geschilderd, één groene en éen rode. Ze wilde graag 2 andere pluksters verrassen en het moesten twee rode appels zijn. Of ik ze ook kon schilderen.