en de andere kant op...

En woensdag liep ik de andere kant op. Langs de singel en het park. Een overdaad aan groen, water, en veel ruimte. Heel wat anders dan de smalle straatjes in de binnenstad waar groen alleen heel dicht tegen de gevel aan past. 

de ene kant op...

Ik was nogal aan de wandel deze week. Wel met een reden: naar de fysio dinsdag en gisteren even naar de apotheek. Maar al met al een teken dat het goed gaat met lopen. Zo keert mijn blog langzamerhand weer terug naar hoe het oorspronkelijk begon: wandelen in de stad en onderweg foto's maken. Heerlijk zonnetje erbij, wat wil een mens nog meer. Deze foto's zijn gemaakt de ene kant op. En volgend blogje dan de andere kant op... precies. 

gewoonte­dieren

Laat ik voor mezelf spreken: ik ben een vreselijk gewoontedier. Ik hou ervan dingen op dezelfde manier op hetzelfde moment te doen. Ik denk omdat dat ik dan niet hoef na te denken elke dag. 

zijn gangetje

De wandeling naar de fysio in de regen nodigde deze keer niet echt uit om foto's te maken. 

Zijn behandeling werpt langzaam vruchten af. Ik heb steeds minder pijn met lopen. Hoe ik aan die pijn gekomen ben, is een beetje een raadsel, maar het staat los van long covid en hij helpt me er vanaf. Gelukkig. Eindelijk. Toch is zo'n bankje onderweg af en toe zeer welkom. 

celebrate the difference

Doordat ik laatst in het nieuws hoorde dat steeds meer jongere meisjes aan de botox en fillers gaan, kijk ik ineens met heel andere ogen naar de eieren waar ik er net een paar van wilde koken. Wat een uiteenlopende kleurnuances hebben mijn bruine eitjes! Eigenlijk kan ik me niet herinneren dat ik eerder zo veel verschil zag. Meestal allemaal even bruin. 

Daar zit een les in. Een boodschap. Vind ik ineens.

de hele familie

In de winter zie ik ze nooit en hangt de voedercontainer er nutteloos bij. Maar in het voorjaar zag er weer af en toe eentje. Meestal een mannetje, soms ook een vrouwtje. Zwarte meesjes. Wat kleiner en onbeduidender in kleur dan de andere mezensoorten. 

Er zit een verhaal achter die zwarte meesjes op mijn balkon. Ik schreef er al eens over. Een week geleden waren ze er ineens weer.

een ander stukje binnenstad

Van en naar de fysio loop ik door een stukje binnenstad waar ik niet vaak kom. Het Bergkwartier. Gewoon omdat het buiten mijn gebruikelijke routes ligt. Met mijn camera mee, verenigde ik het nuttige met het aangename. Er was regen voorspeld gisteren, maar daar was niets van te bekennen. Loop maar met me mee.