de duvel is oud

Eind januari was het 6 maanden geleden dat ik corona had. Met het verstrijken van die termijn is de mogelijkheid voor post covid revalidatie vervallen. Daarvoor heb je wel een verwijzing van de huisarts nodig, maar dan heb je recht op langdurige fysiotherapie, ergotherapie, een diëtiste en/of logopedie. Al naar gelang je post covid klachten uiteraard.

aarden

Om goed te 'aarden' moest ik eens een meditatieoefening doen waarbij ik me moest voorstellen dat er vanuit mijn voeten wortels groeiden diep de aarde in. Onmiddellijk speelde mijn verbeelding mij parten en zag ik die wortels door de bergingen onder mijn apartement gaan. Ik had ook om een andere reden moeite met deze meditatie: ik wist toen nog helemaal niet of ik wel in Deventer wilde blijven. En me 'vastzetten' met die wortels, daar was ik nog helemaal niet aan toe.

Kortom, het werd niks met deze oefening.

wat een weelde!

Dit zag ik maandag uit mijn keukenraam voordat de verwarmingsmensen kwamen. Ochtendgloren. 's Winters kan ik door de boom heen het klokkentorentje van de Broederenkerk zien. En 's zomers is die boom mijn groene uitzicht. Hij is een geweldig tussenstation voor de vogeltjes van en naar de voedercontainer op mijn balkon. Mooi, hè.

brr, plof en pff...

Brr, want ik zit weer in de kou. 

Niet echt, want ik heb een ventilatorkacheltje. Maar de cv-ketel is wéér kapot. Al een paar keer is de goede man geweest. De verwarmingsmonteur, die ik inmiddels al aardig begin te kennen. Zijn koffie stond dinsdag al klaar. 

tien jaar deventer

Facebook herinnerde mij er al aan, dat ik een week eerder het huurcontract tekende, maar officieel ben ik vanaf 1 februari 2013 ingezetene van Deventer. En het duurde weer twee à drie weken voordat ik helemaal over was. 

stiekeme eters

Ik kreeg voor Sinterkerst zo'n 'vogelvoertaart' cadeau. Ik zette hem op het randje van mijn balkon, zodat vogels er makkelijk bij kunnen en bij onraad meteen weer weg kunnen. Erboven hangt de drukbezochte voedercontainer voor de meesjes.

fake it till you make it

Ik kwam deze uitdrukking laatst tegen in een ander verband. Hij bleef in mijn hoofd hangen. Ik vond hem ineens heel goed bij de maand  januari passen. Het wordt weer niet meer zo vroeg donker en de dagen worden langer. Je voelt het. Maar we zijn er nog niet. De winterblues is er nog. Bij mij tenminste wel. En hoewel ik het liefst gewoon in winterslaap blijf, grijp ik mezelf toch bij de lurven en doe dingen. Alsof de lente er al is.