sneeuw­klokjes scoren

Vrijdag, volgens de voorspellingen voorlopig de laatste mooie zonnige dag, en dus moest de wandeling naar de Kloostertuin die op mijn wenslijstje stond nu gebeuren.

En ik werd niet teleurgesteld: velden vol sneeuwklokjes. 

tijd voor een wandeling

Koud was het ineens gisterochtend. Er werd sneeuw verwacht in het oosten maar die heb ik niet gezien. Ik had een wandeling naar de Kloostertuin in gedachten en ging op stap. Helaas, de Kloostertuin was gesloten, en alleen tussen de spijlen van het hek kon ik heel in de verte sneeuwklokjes zien. Daarom heb ik maar een oude foto bovenaan gezet. 

sneeuw­klokjes

Elk jaar rond deze tijd ga ik naar de Kloostertuin om sneeuwklokjes te zien. Ook nu en ik werd niet teleurgesteld. Ze waren nog niet echt open maar ze staan er. Niet meer van die grote velden als in eerdere jaren, maar toch.

voorjaar in de bol

Vogels zijn al druk. Ik meende al jonge meesjes op mijn balkon te zien, een ekster verzamelde takjes en echt, gisterochtend vroeg hoorde ik een merel.

In het perkje op het Lamme van Diezeplein, vlakbij het Geert Groote Huis, stond een kluitje krokussen te pronken.

eh... de kloostertuin

Toen de zon donderdagochtend zo stralend scheen ging ik naar de Kloostertuin om sneeuwklokjes te spotten. Juist met de zonnestralen in die prachtige tuin hoopte ik op mooie foto's. En die maakte ik ook.

schaduw en spiegeling

Soms zie je ineens dingen die je treffen en waar je een foto van moet maken. Vooral licht en schaduw maken mooie plaatjes, waarvan ik er vandaag een paar laat zien.

aarden

Om goed te 'aarden' moest ik eens een meditatieoefening doen waarbij ik me moest voorstellen dat er vanuit mijn voeten wortels groeiden diep de aarde in. Onmiddellijk speelde mijn verbeelding mij parten en zag ik die wortels door de bergingen onder mijn apartement gaan. Ik had ook om een andere reden moeite met deze meditatie: ik wist toen nog helemaal niet of ik wel in Deventer wilde blijven. En me 'vastzetten' met die wortels, daar was ik nog helemaal niet aan toe.

Kortom, het werd niks met deze oefening.

... daar bij die molen ... ♫♪

In het zorgcomplex waar ik vorige week mijn laatste gesprek bij de ergotherapie had, werd gezongen. De plek waar ik moest zijn, kijkt via een vide uit op de gezelschapsruimte van de afdeling dementie. En het ziet er daar altijd heel

kwetsbaar

Gisteren ging ik weer eens naar de Kloostertuin. En dat was genieten. Wat eerst nog voorzichtige witte plukjes waren in het dorre bruin zijn nu grote pollen sneeuwklokjes. Als kussentjes. Ook helleborus, cyclaampjes en een narcis. 

door weer en wind

Wel of niet? Wel dus. Ondanks de regen.

Hoofd diep in de capuchon, geen paraplu. Anderen wel.....

bijkletsen

Vorige week was een vriendinnetje van vroeger op bezoek. Van de middelbare school. We hadden wat jaren bij te kletsen. Leuk was dat! Uiteraard deden we ook een rondje binnenstad. Er stond een snijdende wind bij de IJssel die dag. En daar zal het wel door gekomen zijn, dat ik deze week flink verkouden was. Ouderwets verkouden. Tissues niet aan te slepen.....

u bent meer het... eh... sportieve type...

...zei ze, terwijl ze me opnam, nog net niet van boven naar onder en weer terug. Vooral die 'eh'...
De 'ze' die het zei, was een prachtige dame. 'Petite' is een woord dat in me opkomt. En glamour. En tja, dat ben ik niet.....

een portie voorjaar

Lente is in de lucht!
Iedereen blogt over het mooie weer. Wie een tuin heeft, gaat erin aan de slag. Ik lees het met heimwee, want ik mis mijn tuin. Maar zelfs in de stad is groen te vinden.

waar blijft het voorjaar?

Ik zie nog niet veel uitbottend groen in mijn stadse omgeving. Vorige week ging ik even kijken in de Kloostertuin. Maar behalve de sneeuwklokjes en helleborus is alles nog erg kaal. Ondanks de zachtere temperaturen. En er komt opnieuw een koudegolf aan, dus we moeten nog even geduld hebben.