kloostertuin

De Kloostertuin blijft een bijzondere plek om te bezoeken. Hierboven zie je het begin van de tuin. Er bloeide wel hier en daar wat maar groen voert de boventoon in deze tijd van het jaar.

sneeuw­klokjes scoren

Vrijdag, volgens de voorspellingen voorlopig de laatste mooie zonnige dag, en dus moest de wandeling naar de Kloostertuin die op mijn wenslijstje stond nu gebeuren.

En ik werd niet teleurgesteld: velden vol sneeuwklokjes. 

same old same old

Same old same old, zegt de Engelse uitdrukking. Steeds weer hetzelfde. Maar het maakt niet uit of ik vaker deze route liep en onderweg dezelfde plekken fotografeerde. Want het is iedere keer anders. En omdat ik wandelen nu weer in mijn weekroutine heb opgenomen, is het voor mij een fijn weerzien. 

Dit raam figureerde al vaker op mijn blog, meestal in het voorjaar met knaloranje viooltjes. 

weer eens wandelen - kloostertuin

Na een warme week waarin ik vooral binnendingen deed, is het deze week heerlijk om weer eens een wandeling te maken. Doel was de Kloostertuin. 

In mei waren het de bloeiende azalea's en nu zouden de hortensia's volop moeten bloeien. En hier en daar was dat ook zo, maar al een beetje 'over the top'. Het was vooral een groene indruk die de tuin maakte. Overdadig groen. Prachtig ook. 

eindelijk weer eens naar de kloostertuin

Gisteren dacht ik: zal ik? Ik had eigenlijk wat huishoudelijke dingen op het programma staan. Maar het antwoord op mijn ingeving was: ja! Eindelijk weer eens naar de Kloostertuin. Ik was er sinds januari niet meer geweest. En ik werd niet teleurgesteld. Wat een groene oase! 

sneeuw­klokjes

Elk jaar rond deze tijd ga ik naar de Kloostertuin om sneeuwklokjes te zien. Ook nu en ik werd niet teleurgesteld. Ze waren nog niet echt open maar ze staan er. Niet meer van die grote velden als in eerdere jaren, maar toch.

ieder loopt zijn eigen pad

Het is eind juli en het is twee jaar geleden dat ik corona kreeg met long covid als nasleep. Ik had al een heel blogje geschreven over de weg die ik in die twee jaar gegaan ben. Ook met in mijn achterhoofd dat een ander weer iets aan mijn verhaal zou kunnen hebben. Maar ik heb het niet geplaatst. Ik dacht: iedereen ervaart dingen weer anders en zo moet het ook. Ieder loopt zijn eigen pad. 

Dus gistermorgen vroeg, toen het nog redelijk koel was, liep ik mijn eigen pad. Richting Kloostertuin. Er was nog niet veel volk op de been, maar ik had wel onderweg allemaal gesprekjes. Met andere vroege vogels. 

hortensia oerwoud

Woensdag ging ik na lange tijd weer eens naar de Kloostertuin. De verborgen groene parel in de binnenstad. En eigenlijk zie ik daar zelden mensen, gek genoeg. Ook dit keer was ik de enige en ik trof een oerwoud van bloeiende hortensia's aan. Alles was prachtig groen en enorm gegroeid, ongetwijfeld door de vele regen van de laatste tijd. 

weer wandelen

Bedankt voor de hulp bij de 'dingen' van mijn vorige blogje: het zijn chatelaines. Leuk dat we er samen uitkwamen!

De schilders komen langzaam dichterbij, maar ik heb er tot nu toe maar een beetje last van. Ik verwacht dat het erger wordt als ze aan de achterkant beginnen, maar so far so good. Ze houden rekening met me waar ik heel dankbaar voor ben. Door mijn ramen en kieren dicht te tapen kan er zo min mogelijk damp binnen komen. 

eh... de kloostertuin

Toen de zon donderdagochtend zo stralend scheen ging ik naar de Kloostertuin om sneeuwklokjes te spotten. Juist met de zonnestralen in die prachtige tuin hoopte ik op mooie foto's. En die maakte ik ook.

nazomer in de kloostertuin

Er bloeiden hier en daar nog wat hortensia's in de Kloostertuin. Maar eigenlijk voerden groentinten de boventoon. Het blijft toch bijzonder, zo'n verborgen stukje groen in de binnenstad. Waar ik al vaak over heb geblogd, omdat ik er zo graag kom. Het is er altijd stil, op het geluid van de vogels na. Een stuk stadsnatuur, waar ik mijn groene hart kan ophalen. En dat is nog een ding om dankbaar voor te zijn. Zie vorig blogje.

bloementuin

Maandagmorgen wandelde ik naar de Kloostertuin. Ik was er al een hele tijd niet meer geweest, en trof tot mijn grote verrassing een bloemenzee aan. De laatste tulpen bloeiden nog, en nu was het de beurt aan de azalea's. Kijk maar gewoon mee.

aarden

Om goed te 'aarden' moest ik eens een meditatieoefening doen waarbij ik me moest voorstellen dat er vanuit mijn voeten wortels groeiden diep de aarde in. Onmiddellijk speelde mijn verbeelding mij parten en zag ik die wortels door de bergingen onder mijn apartement gaan. Ik had ook om een andere reden moeite met deze meditatie: ik wist toen nog helemaal niet of ik wel in Deventer wilde blijven. En me 'vastzetten' met die wortels, daar was ik nog helemaal niet aan toe.

Kortom, het werd niks met deze oefening.

... daar bij die molen ... ♫♪

In het zorgcomplex waar ik vorige week mijn laatste gesprek bij de ergotherapie had, werd gezongen. De plek waar ik moest zijn, kijkt via een vide uit op de gezelschapsruimte van de afdeling dementie. En het ziet er daar altijd heel

de kleuren van de herfst

Ik probeer echt van de herfst te houden. Echt. Dat lukt me het best door naar de kleuren te kijken. Tertiaire kleuren, voor wie iets van kleurenleer weet. 

Ik was naar de Kloostertuin gewandeld dinsdag. En keek mijn ogen uit. Kleur overal. Structuur komt van de majestueuze bomen.

scherpe contrasten

Woensdag ging ik weer mijn rondje Kloostertuin en IJssel doen. De IJssel heb je nog tegoed, eerst de Kloostertuin. 

De lage ochtendzon creëerde scherpe contrasten. Heel toepasselijk, want mijn post-corona lijf is nog steeds erg onvoorspelbaar. De ene dag kan ik alles, en is de neiging om te veel te doen groot. De andere dag betaal ik daar de rekening voor met hevige pijn in al mijn spieren, en heb ik het gevoel dat ik alleen nog kruipend door het leven kan. Maar goed, ik ga er nog steeds van uit dat het beter wordt, al duurt het langer dan ik leuk vind. 

printer perikelen en hortensia's

De twee hebben niets met elkaar te maken. 

Maar het is leuker om foto's van hortensia's te laten zien, dan van een printer die vertikte te doen wat ik wou. Het zat zo.

vroeg op

Ik was vroeg wakker. En vroeg op. En toen ik mijn eerste koffie op had, wat blogs gelezen had, en er een lange, misschien wel warme en lome dag voor me lag, besloot ik een rondje te wandelen. De lucht was blauw, de temperatuur nog koel, dus ik ging.

al weer een groen blogje

In de Kloostertuin was het groen dat de boventoon voerde. Ik hoopte op rhododendrons, maar die zijn hier niet veel te vinden. Alleen deze zachtroze zag ik.

mijn privé oase

Voordat we al weer verder in het seizoen zijn en mijn foto's hopeloos achter lopen, eerst een berichtje over mijn bezoek aan de Kloostertuin gisteren. Helleborussen maken plaats voor tulpen. De borders worden steeds